27
sep

Septemberverklaring 2017

 

Namens de CD&V-fractie zette Koen, in enkel felle replieken en een duidelijke speech, onze visie uiteen.

 

 

 


 

Koen's volledige speech 

 Collega’s

Columnist van Stighelen schreef het recent: “Er zijn mensen die het probleem weigeren te zien, en er zijn mensen die de oplossing weigeren te zien. De rest vormt de samenleving.”

Ik heb gemerkt dat er ook in dit halfrond vanmiddag heel wat mensen zitten voor wie het glas altijd halfleeg is. Wel, daar doe ik, en wij als fractie, niet aan mee. Toegegeven, het is de voorbije jaren niet evident geweest, we hebben inspanningen gevraagd, en we zijn er nog niet, maar de gekozen en volgehouden 2-sporenstrategie van deze meerderheid loont wel degelijk. Er zijn voor mij en mijn fractie meer dan redenen genoeg om te stellen dat het glas ruim halfvol is.  

De minister-president zei het al: onze werkzaamheidscijfers zijn beter dan ooit, het aantal vacatures op onze arbeidsmarkt blijft pieken, de economische groeiprognoses knopen terug aan bij het niveau van voor de economische crisis, het consumentenvertrouwen is helemaal terug van weggeweest.

We hebben de voorbije jaren de vinger op de knip gehouden om te vermijden dat onze kinderen en kleinkinderen worden opgezadeld met de gevolgen van de zwaarste na-oorlogse economische crisis die de wereld heeft gekend. Anderzijds zijn we verstandig omgesprongen met de middelen die er wel waren, zodat er voldoende impulsen bleven om herstel mogelijk te maken, en onze wereldwijd geroemde sociale bescherming onverkort overeind bleef, zelfs verder werd uitgebouwd.

Ik kom er straks in detail op terug, maar het hanteren van dit moeilijke evenwicht zorgt er nu voor dat we volop kunnen meesurfen op de golven van de beginnende relance.

Wat het eerste spoor betreft, collega’s, heeft de Vlaamse regering gedaan wat moet. We hebben de tering naar de nering moeten zetten door de lage economische groei, en onze inspanningen om het vertrouwen in het financieel systeem te herstellen. Geen gemakkelijke, geen leuke opdracht, maar een noodzakelijke. Dat we die tot een goed einde brachten bewijzen de 375 miljoen euro die volgende jaar opnieuw extra aan nieuw beleid kan worden besteed. We kunnen daarbovenop de groeipaden die doorheen de crisisjaren werden opgezet, complexloos verder zetten. Ook dit jaar houden we vast aan de geplande investeringsgroei in onderwijs, in welzijn, in mobiliteit in ontwikkeling van maar liefst 600 miljoen. Van de 1,5 miljard nieuwe investeringen die in het begin van de legislatuur werd voorzien, is daarmee al  1,2 miljard of 80% van het voorziene nieuw beleid gerealiseerd.

Het gevoerde beleid, collega’s, doorheen de voorbije crisisperiode heeft ervoor gezorgd dat de begroting in evenwicht blijft. Onze kas is structureel op orde.

Dat brengt me bij spoor 2, collega’s, waar de investerings- en moderniseringstrein de voorbije jaren is blijven rijden.

Deze legislatuur is nu al 94% van de Vlaamse en Brusselse steden en gemeenten een nieuwe school gebouwd of grondig verbouwd. Er wordt 1,6 miljard geïnvesteerd in meer dan 20 ziekenhuizen. Elk jaar pompt Vlaanderen 100 miljoen in nieuwe fietspaden, goed voor bijna 1000 kilometer nieuwe fietspaden in 3 jaar tijd. 

Er is veel werk verzet, maar de weg is nog lang. De ambitie om de inwoners van Vlaanderen, zonder onderscheid, meer levenskwaliteit te bieden, blijft voor mijn fractie ook de komende jaren onverkort overeind. Gaat de Vlaamse samenleving erop vooruit? Realiseren we economische groei, maar ook realiseren we sociale vooruitgang? Het antwoord is duidelijk tweemaal ja.

Personen met een beperking hebben intussen de mogelijkheid om via de persoonsvolgende financiering hun eigen zorg te organiseren. We gaven hen daarmee grip op hun eigen leven. En voor mensen met de grootste ondersteuningsnood komt er meer zorggarantie. Het uitgestippelde groeipad wordt verder gerealiseerd. Voor komend jaar betekent dat opnieuw 72 miljoen extra.

Met het groeipakket krijgen alle ouders vanaf 2019 een stevig duwtje in de rug voor de opvoeding van hun kinderen, én krijgen gezinnen met minder financiële middelen extra sociale toeslagen om de kloof te dichten.

Met een Huis van het Kind in elke gemeente tegen het einde van deze regeerperiode is ook de opvoedingsondersteuning verzekerd.

We willen hen ook helpen om hun kinderen een duwtje in de rug te geven wanneer ze op eigen benen willen gaan staan. Met de hervorming van de erfbelasting zullen we de erfenissprong flexibeler maken. Weg van het alles of niets-verhaal. Als mensen een deel van de erfenis van hun ouders meteen willen doorgeven aan hun kinderen, dan zal dat in de toekomst kosteloos kunnen.

Om onze zorgbehoevende senioren een waardige oude dag te garanderen wordt de capaciteit van onze thuiszorg en woonzorgcentra gestaag uitgebreid. De omschakeling van de financiering van de ouderenzorg gaat door. Niet langer het verouderde RVT/ROB-model, maar financiering naar effectieve zorgzwaarte zal de druk op de sector verlichten. Met 11 miljoen wordt voor het derde jaar op rij een substantiële inhaalbeweging gerealiseerd.

En wie werk zoekt liggen de kansen voor het grijpen. De jobcreatie is ongezien. Het aantal vacatures blijft boomen. Om de ademruimte die de federale regering met haar maatregelen creëerde, structureel om te zetten in resultaten, en Vlaanderen blijvend haar plaats te laten opeisen in de wereldeconomie, zetten we meer dan ooit in op innovatie. Maar wie in deze groeiomgeving werk zoekt, en het toch moeilijk heeft om aansluiting te vinden op de arbeidsmarkt, laat Vlaanderen niet in de steek. Vanaf dit jaar wordt 10 miljoen euro recurrent in de sociale economie en lokale diensteneconomie en haar maatwerkbedrijven gepompt.

En dan zijn er diegenen waarover het eigenlijk allemaal echt moet gaan: onze kinderen en kleinkinderen.

Door de verdere uitbouw van de kinderopvang – intussen meer dan 90.000 plaatsen – krijgen steeds meer van onze kinderen maximale ontwikkelingskansen. En voor wie naar school gaat, zorgen we voor moderne aantrekkelijke schoolgebouwen. We trekken de DBFM-middelen scholenbouw op van 300 naar meer dan 500 miljoen. Daarbovenop is volgend jaar opnieuw 140 miljoen extra beschikbaar om ons schoolpatrimonium te vernieuwen en uit te breiden. Omdat goed leren, nu eenmaal start in een stimulerende omgeving, aangepast aan de onderwijsnoden van de 21ste eeuw.

Voor onze kleuters is recurrent 10 miljoen aan bijkomende werkingsmiddelen uitgetrokken. Daarmee kan iedere kleuterjuf al heel wat beginnen, en maken we voor het eerst de opstap naar een gelijkschakeling met het lager onderwijs, met de bedoeling de kloof stapsgewijs te dichten. Een ambitie die al jaren oud is.

Om de toekomst van onze kinderen te vrijwaren waken we er al stringent over geen financiële schulden door te schuiven. Hetzelfde doen we voor een eventuele klimaatschuld. Een gezonde leefomgeving is onbetaalbaar, en dus voorzien we 85 miljoen om de CO2-uitstoot van onze huizen en instellingen terug te dringen. Om te garanderen dat onze kinderen en kleinkinderen nog zullen kunnen genieten van de Vlaamse natuur en bos, zijn opnieuw 95 miljoen euro voorzien. CD&V wil trouwens nog verder gaan in die bescherming van de open ruimte, maar dan wel op voorwaarde dat mensen voor 100% vergoed worden in geval van planschade. Draagvlak creëren voor een dergelijke ingrijpende operatie, zonder krachtige instrumenten als deze, is immers onbegonnen werk.

Collega’s

In de reeds behaalde resultaten en in wat nog voor ons ligt, zie ik daarom veel redenen tot optimisme. En nog meer reden om dat ook met overtuiging uit te dragen. Maar we moeten ons hoeden voor zelfgenoegzaamheid. Elk van ons beseft dat – ondanks de grote economische en sociale sprongen voorwaarts, en de groeipaden – we niet alles tegelijk opgelost krijgen. En dus is zelfgenoegzame euforie en het aanvaarden van het status quo  geen optie.

Het is ‘bon ton’ om te stellen dat problemen moeten benoemd worden als we ze van een antwoord willen voorzien. Voor de meesten geldt dat alleen voor zaken die electoraal lonend kunnen zijn. Wel, voor ons geldt dat ook voor die zaken, die mogelijk ietwat ongemakkelijk zijn. Vrijwel iedereen in dit halfrond zal ze erkennen:

  • De opmerkingen van voorzitter Peumans dat de toenemende filelast een blijvende uitdaging blijft is terecht. De evolutie naar een meer performant openbaar vervoer, door de uitrol van het basisbereikbaarheidsprincipe, en het aangrijpen van de mogelijkheden die de 6de staatshervorming biedt om een Vlaamse spoorstrategie eindelijk op sporen te zetten, verdienen inderdaad meer ‘pakvast’.

En hoewel de inspanningen om Koning Fiets eindelijk de plaats te geven die hij verdient, toenemen, blijven investeringen op alle bestuursniveaus levensnoodzakelijk om ook hier een omslag te realiseren. CD&V is met zijn Fietsdeal alvast het engagement aangegaan om haar lokale bestuurskracht daarvoor in te zetten.

Voor nieuwe concepten als auto- en fietsdelen mogen de geesten wat ons betreft ook sneller rijpen. Net als voor de kilometerheffing voor personenwagens.

  • Ons onderwijs is absolute top, maar we kunnen niet rond de socio-economische kloof die internationaal onderzoek al jarenlang aantoont. Die uitdaging blijft. De versterking van de leerkrachtenopleiding is een belangrijke stap in de goede richting, en ook de lijn die wordt gehouden in de modernisering van ons secundair onderwijs en duaal leren toont de goede richting.  We moeten maximaal verder inzetten op het individuele talent van elk kind.
  • Onze arbeidsmarkt trekt aan, al blijft de toegang opvallend gesloten voor oudere werklozen en mensen met een migratieachtergrond. De tijd van vrijblijvendheid is voorbij. Voor de eerste groep moeten we vervroegde uittreding blijven ontmoedigen, en verder inzetten op de ingeslagen weg van activering. Voor de tweede groep is er een mix van maatregelen nodig: het stoppen van de vervroegde schooluitval, specifieke activering, de uitbouw van duaal leren voor toegang tot de arbeidsmarkt … Een nauwe samenwerking met de bedrijfswereld, de onderwijswereld en de werkzoekende zelf is een absolute must, met inbegrip van een systeem van controle en sanctionering waar nodig.

(…) onderbreking door Güler Turan en debat over maatregelen tewerkstelling mensen met een migratieachtergrond (…)

  • Niemand aanvaardt misbruik van onze generositeit en solidariteit, maar als mensen vluchten voor oorlogsgeweld, dan hebben ze recht op bescherming, op een nieuwe toekomst, én op een respectvolle behandeling door de overheid. De taal leren, een opleiding aanbieden … We moeten de krachten die het draagvlak voor het hanteren van de grootste humanitaire crisis sinds de 2de wereldoorlog ondermijnen blijvend aanklagen, en deze mensen versneld deel maken van onze samenleving.
  • Ook de strijd tegen armoede blijft voor CD&V een prioritair aandachtspunt. Elke arme, elk kind dat in armoede opgroeit, is er 1 te veel. En hoewel de recentste cijfers van Decenniumdoelen aantonen dat de  armoede de voorbije tien jaar weliswaar niet is toegenomen, wat gelet op de effecten van de financieel-economische crisis in de rest van Europa zeer goed had gekund, ze is ook niet significant afgenomen. Het klopt dat België mondiaal kampioen is als het op sociale mobiliteit en herverdeling aankomt, dat het armoederisico nergens lager ligt dan in Vlaanderen. Het klopt ook dat we met de federale welvaartsenveloppe  meer dan ooit doen om de laagste uitkeringen boven de armoedegrens te krijgen. Met 10.000den extra jobs zit de jobcreatie spectaculair in de lift. Met het nieuwe Groeipakket mogen we verwachten dat ongeveer 15% van het totaal aantal nieuwe gezinnen boven de armoedegrens zou getild worden. Zeggen dat er niets gebeurt is dus pertinent onjuist. De genomen maatregelen hebben wel degelijk verhinderd dat de armoedekloof is toegenomen. Maar dat zijn geen redenen om te zeggen dat het voldoende is. Ze dwingen tot realisme. Als zelfs dit palmares de armoede niet de wereld uithelpt, sluit ik me graag aan bij Ive Marx: “Het trieste aan ons armoededebat is dat er zo bitter weinig openheid van geest is om de stellingen te verlaten en eens te kijken naar wat er elders in Europa daadwerkelijk werkt.”

 

We stellen met zijn allen vast dat er nog heel wat uitdagingen op een plan van aanpak wachten. Dat moeten we durven zeggen, met een open geest, om alert te blijven, zonder te beschuldigen, zonder afbreuk te doen aan het schitterende werk dat al werd geleverd.

Dat is een en/en, enerzijds/anderzijds-verhaal. Dat is het verschil tussen marketing, en bestuursverantwoordelijkheid nemen.

We kunnen niet alles tegelijk. We mogen die illussie niet creëren. Niemand kan dat.

Vertellen dat alles koek en ei is, is even ongeloofwaardig als het opbod zoals we dat nu al te vaak van de oppositie horen: te weinig, te asociaal … Meer, meer, meer aan de uitgavenzijde, heeft nu eenmaal een pendant aan de inkomstenzijde. Meer lasten betekent ook minder koopkracht, minder groei, meer armoede … Zonder evenwichtige alternatieven is elke oppositie ongeloofwaardig.

Dat korte termijnredeneren zit alvast niet in óns DNA. Wie het echt meent met het bouwen van een samenleving steekt zijn kop niet in het zand, en hoedt zich voor al te snel en makkelijk scoren op de kap van de zwakkeren. Deze regering doet wat moet, ook al zijn de vruchten vaak pas veel later te plukken.

Christendemocraten zijn altijd die genuanceerde probleemoplossers én bruggenbouwers geweest. Wij schieten niet los uit de heup een paar losse flodders. Harde taal en zwart-wit denken bindt misschien kiezers vandaag de dag, maar verdeelt de samenleving. Dat is niet ons model. Daarom zijn wij nooit de megafoon van wie het luidst roept. Iedereen weet dat we op lange termijn het meest gebaat zijn bij gezond verstand, wederzijds respect, verbondenheid en sociale samenhang.

 

 

Collega’s

Deze regering zette de voorbije jaren genuanceerde maatregelen in de steigers, en zal dat ook de komende jaren doen. Geen botte hakbijl, geen gepamper. De enige weg naar meer levenskwaliteit voor elke Vlaming, is de middenweg, het juiste evenwicht tussen rechten en plichten, tussen verantwoordelijkheid en solidariteit.

Vlaanderen heeft er alle baat bij die overtuiging kracht bij te zetten door nauwe partnerschappen aan te gaan met het middenveld én haar gemeentebesturen. Zij houden de vinger meer dan wie ook aan de pols. Zij signaleren noden, en vangen ze op. Hun inspanningen op het vlak van sport, cultuur, welzijns- en jeugdwerk, mobiliteit, onderwijs en veiligheid, versterken onze initiatieven en vormen het fundament voor onze broodnodige sociale samenhang in al onze dorpen en steden.

Ik hoop, collega’s, ik hoop dat we elkaar in aanloop naar wat een lange verkiezingsperiode wordt in deze verbindende bestuursstijl kunnen vinden. Ik hoop van harte dat de oppositie zich niet verplicht blijft voelen de rol van onheilsprofeet te moeten spelen, en dat haar glas ook af en toe eens halfvol kan zijn. Want ook al is zij het niet ten volle eens met de gemaakte keuzes, het permanent laten uitschijnen dat Vlaanderen goed op weg is een sociaal-economisch kerkhof te worden is niet alleen onjuist, het is – gezien wat voorligt - ook gewoonweg ongeloofwaardig, en werkt de verzuring in onze samenleving in de hand.

Of, nogmaals, zoals columnist Guillaume van Stighelen het recent verwoordde: “Er zijn mensen die het probleem weigeren te zien, en er zijn mensen die de oplossing weigeren te zien. De rest vormt de samenleving.” En het is heel duidelijk aan welke kant wij staan.

Dank u.

Categorie: 

Twitter

Laatste foto's

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte, schrijf je in voor mijn nieuwsbrief.